Pozew WIBOR w kancelarii: o jakie dokumenty poprosić klienta
Wprowadzenie
Sprawa WIBOR rzadko utyka na argumentach. Częściej utyka na teczce: klient przysłał umowę, ale nie ma papierów z dnia podpisania, aneks leży u współkredytobiorcy, a prośba do banku o kopie nigdy nie wyszła. Prawnik dostaje wtedy połowę obrazu i odkłada sprawę, zanim zacznie myśleć o pozwie.
Dokumenty do pozwu WIBOR kancelaria zbiera w trzech warstwach: najpierw to, co klient ma w domu, potem to, o co musi wystąpić do banku, a na końcu to, co zespół opisuje sam.
Ten tekst pokazuje, dlaczego po wyroku TSUE dokumenty z zawarcia umowy ważą więcej, co mówi o nich ustawa o kredycie hipotecznym, jak ułożyć listę w trzech warstwach i w jakiej kolejności o nią prosić.
Dlaczego po wyroku TSUE dokumenty ważą więcej?
Bo wyrok przesunął uwagę z samego wskaźnika na informacje, które klient dostał przy zawarciu umowy. Według komunikatu TSUE w sprawie C-471/24 z 12 lutego 2026 r. ocena nieuczciwości postanowienia jest możliwa dopiero wtedy, gdy sąd stwierdzi, że nie spełnia ono wymogu przejrzystości. A przejrzystość dotyczy informacji, które bank przekazał klientowi.
Z komunikatu prasowego TSUE nr 14/26 wynikają dla działu obsługi trzy praktyczne wnioski:
- Metodologia nie jest w teczce klienta. Bank nie musiał przekazywać szczegółów metodologii WIBOR. Główne elementy publikuje administrator wskaźnika, a bank może do nich odesłać.
- Liczy się to, co bank dał dodatkowo. Informacje przekazane przez bank nie mogą dawać zniekształconego obrazu wskaźnika. Takie informacje są w formularzach, symulacjach i oświadczeniach, czyli w dokumentach sprzed podpisu.
- Sam WIBOR w umowie nie wystarcza. Jeśli wskaźnik jest zgodny z ramami prawa UE, samo postanowienie co do zasady nie powoduje znaczącej nierównowagi. Dlatego sama umowa to za mało, żeby prawnik ocenił sprawę.
Co wyrok orzekł, a czego nie rozstrzygnął, opisujemy szerzej w tekście o kwalifikacji spraw po wyroku TSUE w sprawie WIBOR. Instrument po polskiej stronie się nie zmienił: klient kwestionuje postanowienie umowy w ramach kontroli z art. 385(1) k.c. Zmieniło się to, ile papieru prawnik potrzebuje, żeby tę kontrolę zacząć.
Co mówi ustawa o kredycie hipotecznym i dlaczego liczy się data umowy?
Ustawa mówi, jakie informacje bank przekazuje przed zawarciem umowy i co musi znaleźć się w samej umowie. Obowiązuje jednak od konkretnej daty, a część przepisów o wskaźniku referencyjnym jeszcze później. Dlatego pierwsze pole w karcie dokumentów to data podpisania umowy.
Ustawa z 23 marca 2017 r. o kredycie hipotecznym weszła w życie 22 lipca 2017 r. Dla listy dokumentów najważniejsze są cztery przepisy:
- Art. 11. Przed zawarciem umowy kredytodawca przekazuje konsumentowi na trwałym nośniku zindywidualizowane informacje na formularzu informacyjnym, którego wzór jest załącznikiem do ustawy.
- Art. 10 ust. 1 pkt 5. Jeśli umowa opiera się na wskaźniku referencyjnym, ogólne informacje o kredycie podają nazwę wskaźnika, jego administratora i możliwe konsekwencje dla konsumenta.
- Art. 29 ust. 1 pkt 8 i ust. 2. Umowa określa sposób i warunki ustalania stopy procentowej. Gdy stopa nie jest stała, jest to wartość wskaźnika referencyjnego powiększona o marżę z umowy.
- Art. 31 ust. 1. Gdy oprocentowanie zależy bezpośrednio od zmiany wskaźnika referencyjnego, umowa wskazuje, że informacja o tej zmianie trafi do konsumenta najpóźniej razem z nowym harmonogramem spłat.
Według metryki aktu w Dzienniku Ustaw art. 10 ust. 1 pkt 5 i art. 31 ust. 1 weszły w życie dopiero 1 lipca 2018 r. Kancelaria nie musi na etapie kwalifikacji rozstrzygać, które przepisy dotyczą konkretnej umowy. To ocena prawnika. Dział obsługi musi natomiast znać datę podpisania, bo od niej zależy, jakich papierów w ogóle szukać i czego brak będzie miał znaczenie.
Co klient może mieć w domowym archiwum?
Ustalisz to tylko konkretną listą. Klient pamięta umowę i harmonogram, ale formularze, symulacje i pisma o zmianie raty może uważać za makulaturę. Pierwsza warstwa to wszystko, co da się zdobyć bez udziału banku, więc prosisz o nie od razu, jedną wiadomością i z konkretną listą.
- Umowa kredytu z załącznikami. Razem z regulaminem, cennikiem i wszystkimi stronami, które klient podpisywał. Bez umowy nie ma kwalifikacji, a klient powinien dostarczyć ją w ciągu kilku dni.
- Harmonogram spłat. Pierwszy, z dnia zawarcia umowy, i każdy kolejny, który bank przysłał. Nowe harmonogramy pokazują zmiany oprocentowania w czasie.
- Formularz informacyjny i materiały sprzed podpisu. Formularz, symulacje rat, oświadczenia o ryzyku zmiany oprocentowania, wydruki od doradcy albo pośrednika. Klient rzadko pomyśli o nich sam, a to w nich jest zapis tego, co bank przekazał przed podpisem.
- Aneksy. Zmiana stopy na okresowo stałą, zmiana marży, zmiana zabezpieczenia, karencja. Każdy aneks zmienia historię umowy.
- Korespondencja z bankiem. Pisma o zmianie oprocentowania i raty, odpowiedzi na reklamacje, jeśli klient je składał.
Poproś o skany albo zdjęcia wszystkiego, a nie tylko tego, co klient uzna za ważne. Selekcję zrobi prawnik.
Gdy kredytobiorców jest dwoje, wyślij listę obojgu. Część papierów bywa u drugiej osoby, szczególnie gdy kredytobiorcy już razem nie mieszkają. Ta sama wiadomość jest też dobrym momentem, żeby potwierdzić, czy druga osoba w ogóle chce przystąpić do sprawy. Odpowiedź „dokumenty są u byłego męża” to informacja o kwalifikacji, a nie tylko o teczce.
O co klient wystąpi do banku?
O wszystko z pierwszej warstwy, czego nie znalazł w domu, i o historię spłat. To druga warstwa i ona trwa najdłużej, bo zależy od banku, a nie od kancelarii. Dlatego wniosek powinien wyjść w tym samym tygodniu, w którym klient powiedział, że czegoś brakuje.
Kopie brakujących dokumentów.
Umowa, aneksy, harmonogramy, formularz informacyjny. Klient wnioskuje o konkretne pozycje, a nie o „wszystkie dokumenty”, bo ogólną prośbę trudno rozliczyć, gdy odpowiedź przyjdzie niepełna.
Historia spłat i oprocentowania.
Zestawienie wpłat i zmian oprocentowania w okresie kredytowania. Pozwala prawnikowi sprawdzić, jak umowa działała w praktyce, a nie tylko, co w niej zapisano.
Wzór wniosku od kancelarii.
Klient nie powinien sam układać pisma. Przygotuj gotowy wzór z listą dokumentów do uzupełnienia o dane umowy. Ustal też, kto wysyła wniosek, i zapisz w CRM datę wysłania i kanał.
Prośba o wszystko naraz kończy się tym, że klient wysyła to, co ma pod ręką, i uznaje temat za zamknięty, a wniosek do banku nie wychodzi nigdy.
Co zespół kancelarii opisuje sam?
Okoliczności, których nie ma na papierze. To trzecia warstwa i jedyna, którą kancelaria tworzy, a nie zbiera. Bez niej prawnik dostaje stos skanów bez kontekstu i zaczyna od powtórnego wywiadu z klientem.
- Notatka z okoliczności zawarcia umowy. Gdzie i kiedy klient podpisywał, kto był doradcą, jak opisywano oprocentowanie. Zapisana w słowach klienta, bez oceny. Pytania do tej notatki znajdziesz w tekście o wyroku TSUE.
- Strony umowy. Wszyscy kredytobiorcy i informacja, czy każdy z nich jest gotów przystąpić do sprawy. Brak zgody drugiej osoby zatrzymuje sprawę na etapie umowy z kancelarią.
- Status kredytu. Spłacany, spłacony, refinansowany, z nadpłatami. Prawnik oceni, co to zmienia. Dział obsługi zapisuje fakt i datę.
- Brak innej kancelarii. Potwierdzenie, że sprawy nie prowadzi już ktoś inny.
- Karta kompletności. Jedna lista w CRM: dokument, warstwa, status (jest, brak, wniosek do banku), data. Prawnik widzi od razu, czego brakuje.
Kryteria z profilu klienta i długości sprawy WIBOR nadal obowiązują. Karta kompletności nie zastępuje kwalifikacji, tylko pokazuje, czy zakwalifikowana sprawa ma już komplet do pracy prawnika.
W jakiej kolejności prosić o dokumenty?
Od tego, co najszybciej, do tego, co najdłużej. Kolejność ma znaczenie, bo klient WIBOR decyduje w tygodniach, a każda prośba wysłana w złym momencie wydłuża ten czas. Pięć kroków, każdy z właścicielem i datą w CRM:
- W pierwszej rozmowie: data umowy i strony. Rok podpisania, wszyscy kredytobiorcy, status kredytu. To trzy pola, które ustalają, czego dalej szukać.
- Tego samego dnia: lista z pierwszej warstwy. Jedna wiadomość z pięcioma pozycjami i prośbą o skany wszystkiego, co klient znajdzie.
- Po odpowiedzi klienta: wniosek do banku. Tylko o brakujące pozycje i historię spłat, na wzorze kancelarii. Data wysłania trafia do CRM.
- Równolegle: notatka z okoliczności zawarcia. Krótka rozmowa, zapisana od razu, póki klient pamięta szczegóły.
- Na końcu: przekazanie prawnikowi. Karta kompletności z oznaczeniem braków. Prawnik decyduje, czy czekać na bank, czy oceniać na tym, co jest.
Klient, który czeka na dokumenty z banku, nie jest odmową. To kontakt z powodem „brak umowy lub harmonogramu” i następnym krokiem z datą. Jak taki kontakt prowadzić, opisujemy w tekście o systemie powrotów do kontaktów WIBOR w CRM.
Kiedy lista nie pomoże.
Gdy klient nie ma dokumentów, nie chce wystąpić do banku i pamięta zawarcie umowy tylko ogólnie, żadna karta kompletności nie zrobi z tego sprawy. Uczciwa odpowiedź brzmi wtedy: bez dokumentów prawnik nie oceni umowy. Lista nie pomoże też klientowi, który nie akceptuje wieloletniego postępowania o niepewnym wyniku. To kryterium kwalifikacji, a nie problem dokumentów.
Jeśli zgłoszenia przychodzą od dostawcy, ustal z nim, które pola z pierwszego kroku trafiają do CRM razem z leadem. Pomoże w tym lista pytań do dostawcy leadów o kryteria kwalifikacji. Karta kompletności powinna potem przechodzić między etapami obsługi leadów w kancelarii bez przepisywania.
Praktyczna kolejność: ustal datę umowy i strony, wyślij listę z pierwszej warstwy, złóż wniosek do banku tylko o braki, zapisz okoliczności zawarcia i przekaż prawnikowi kartę kompletności.
Jak to wygląda u nas
Pracujemy wyłącznie w czterech niszach, w tym WIBOR. Każdy lead przechodzi dwa etapy: formularz kwalifikacyjny, który odrzuca zgłoszenia bez realnej sprawy, i rozmowę telefoniczną naszego zespołu. Kryteria kwalifikacji dla niszy wpisujemy do umowy z kancelarią, więc to, o co pytamy w rozmowie, ustalamy razem. Każdy lead trafia tylko do jednej kancelarii, prosto do jej CRM. Wiemy, skąd pochodzi każdy kontakt i na jakiej podstawie klient zgodził się na rozmowę z kancelarią. Raz w tygodniu przeglądamy z kancelarią jakość i odrzucenia.
FAQ
Jakie dokumenty są potrzebne do pozwu WIBOR?
Listę ustala prawnik, ale kancelaria zbiera ją w trzech warstwach. Od klienta: umowa z załącznikami, harmonogramy, formularz informacyjny, materiały sprzed podpisu, aneksy i pisma z banku. Z banku: kopie brakujących pozycji i historia spłat. Od zespołu: notatka z okoliczności zawarcia umowy i karta kompletności.
Co, jeśli klient nie ma formularza informacyjnego?
Klient może wystąpić do banku o kopię, a kancelaria przygotowuje mu wzór wniosku. Brak formularza nie przesądza o sprawie. Czy i jak wpływa na ocenę umowy, decyduje prawnik. Dział obsługi zapisuje brak w karcie kompletności z datą wniosku i nie wstrzymuje reszty listy.
Dlaczego data podpisania umowy jest tak ważna?
Bo od niej zależy, jakich dokumentów szukać. Ustawa o kredycie hipotecznym obowiązuje od 22 lipca 2017 r., a przepisy o informacjach dotyczących wskaźnika referencyjnego, art. 10 ust. 1 pkt 5 i art. 31 ust. 1, od 1 lipca 2018 r. Które przepisy dotyczą konkretnej umowy, ocenia prawnik.
Kto powinien prosić bank o dokumenty: klient czy kancelaria?
Kto składa wniosek, ustala prawnik kancelarii. Dział obsługi przygotowuje wzór z listą brakujących pozycji, żeby klient nie musiał układać pisma sam. Ważniejsze od tego, kto podpisuje, jest to, żeby wniosek wyszedł szybko, dotyczył tylko brakujących pozycji i miał zapisaną w CRM datę wysłania oraz termin sprawdzenia odpowiedzi.
Gotowy na przewidywalny napływ nowych spraw?
Zobacz więcej
Sprawdź, ile leadów możemy dostarczyć.
